چهارده معصوم (ع) › حضرت امام علی (ع) › شهادت
شب و تاریکی و صحرای خاموش
شب و تاریکی و صحرای خاموش
فلک از جامه ی ماتم سیه پوش
گرفته در زمین چندین ستاره
یکی خورشید خون آلوده بر دوش
سکوت مرگ ، عالم را گرفته
تو گویی آسمان هم رفته از هوش
درون سینه ها فریاد فریاد
صدای ناله ها خاموش خاموش
بیابان نجف چشم انتظار است
که گیرد جان عالم را در آغوش
خدا داند که خون فرق مولا
ز قلب آفرینش می زند جوش
ز صحرای نجف آهسته آید
صدای ناله ی عباس بر گوش
«جوانمردی» دل شب رفته در خاک
«عدالت» تا قیامت شد فراموش
کجا رفت آن امیری کز رعیّت
رسیدش نیش ها در پاسخ نوش
کتاب غربتش
تا حشر باز است
چنانکه فرق سر ، تا طاق ابروش
ز خونت«میثم» ار شد خاک مفروش
ولای دوست را فروش مفروش