چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسن (ع) › ولادت
سالها چشم به دنبال عبایی می گشت
سالها چشم به دنبال عبایی می گشت
سالها حسن پی قبله نمایی می گشت
سالها عشق به دنبال خدایی می گشت
سالها دل پی یک جلوه نمایی می گشت
عاقبت گم شده بر دست علی پیدا شد
عشق در نیمه ی ماه رمضان زیبا شد
جلوه ای کرد خدا باز در این خانه و بعد
باز شد پنجره با دست کریمانه و بعد
خانه پر شد ز
گل و لاله و پروانه و بعد
چشم ها مات شد از خنده ی دردانه و بعد
گوئیا روح علی باز به تن آمده است
باز اسپند بریزید حسن آمده است
چشم وا کردی و دل رفت ز دلهایی که
در تماشای تو بودند تماشایی که
همه مجنون شده از دیدن لیلایی که
برده دل از علی و حضرت زهرایی که
با نگاهش به همه ارض و سما عیدی داد
نه فقط مادر سادات، خدا عیدی داد
یکی از کوچه نشینان تو دنیا شده است
یکی از کاسه بدستان تو موسی شده است
آن که از جام تو نوشیده مسیحا شده است
آن که روی تو ندیده است زلیخا شده است
یوسفان گرم تماشای شما مست شدند
کوچه ها وقت عبورت همه بن بست شدند
آن که سودا زده ات نیست که آدم نشود
آن که سر به خاک تو نیست که آدم نشود
نشود آنکه اسیر تو مکرم نشود
وَ شود هر که گدایت به جهنم نشود
که خدا بیرق خود را لب بامت زده است
هر چه در مُلک خودش بود به نامت زده است