چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسن (ع) › ولادت
بحر رحمت را یکدانه گهر پیدا شد
بحر رحمت را یکدانه گهر پیدا شد
نخل عصمت را پاکیزه ثمر پیدا شد
مژده یاران که شب نیمه ی ماه رمضان
قرص خورشید به هنگام سحر پیدا شد
عاشقان قدر بدانید که پیش از شب قدر
بیت قرآن را قرآن دگر پیدا شد
امشب از اهل سماوات ندائی برخواست
که در آغوش زمین قرص قمر پیدا شد
دامن ماه خدا ، چشم محمد روشن
علی و فاطمه را نور بصر پیدا شد
دامن فاطمه شد سبز به میلاد حسن
صلوات همه بر حُسن خداداد حسن
رمضان قدر بدان ماه تمامت آمد
رحمت واسعه در سفره عامت آمد
چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی
آن شب قدر که خورشید به بامت آمد
مه رحمت ، مه توبه ، مه غفران ، مه نور
که ز هر اختر تابنده سلامت آمد
بانگ تکبیر برآور که خدا چهره گشود
سر تسلیم فرود آر امامت آمد
روزه دار! ار ندهی دل به تولای حسن
با خبر باش که این روزه حرامت آمد
خوشترین ذکر در این ماه ثنای حسن است
مُهر این روزه سی روزه ولای حسن است
رمضان! شهر خدای احد ذوالمننی
رمضان! جان منی، عشق منی، قلب منی
شهرها شهر نکویان و تو شهر اللّهی
ماهها جمله نجوم و تو مه انجمنی
یازده ماه تمامند همه چشم براه
که تو از چهره خود پرده به یک سو فکنی
هفته و روز و مه و سال همه می دانند
که زمان چون بدنی هست تو جان در بدنی
نه فقط ماه خدایی که خدا می داند
مه پیغمبر و زهرا و علیّ و حسنی
امشب از نور، به تن پیرهنت بخشیدند
قدمش باد مبارک حسنت بخشیدند
این حسن کیست که سر تا قدم او
حَسن است
این چراغی است که در بزم دل انجمن است
این کریم بن کریمی است که با دشمن و دوست
همه جا از کرم و لطف و عطایش سخن است
این عزیزی است که پیغمبر اکرم فرمود
پسر من جگر من ثمر قلب من است
این امامی است که با صبر خداوندی خود
چون علیّ بن ابیطالب دشمن شکن است
چه به خُلق و چه به خوی و چه به روی و چه به مو
حسن است و حسن است و حسن است و حسن است
چون ز آغاز در او حُسن خدا را دیدند
از همان روز ولادت حَسنش نامیدند
رمز عزّ و شرف ماه صیام است حسن
رهبر صلح و علمدار قیام است حسن
چه به صلح و چه به جنگ و چه به صبر و چه سکوت
در همه حال امام است امام است حسن
آنچه خواهی ز خداوند همه در کف اوست
رحمت واسعه و فیض مدام است حسن
گر چه در فرش بود تربت او کعبه ی دل
به خداییّ خدا عرش مقام است حسن
خلقتش سفره ی عام و همگان مهمانش
میزبان بر سر این سفره ی عام است حسن
به خدائی که ودود است و غفور است و رحیم
او کریم است کریم است کریم است کریم
دوست در کفّه ی جودش دو جهان را دیده
خصم در خُلق خوشش باغ جنان را دیده
هر گنه کار که رو سوی بقیعش برده
در طواف حرمش خطّ امان را دیده
چشم او بوده خدایی که به یک چشم زدن
قلب آینده و اعماق زمان را دیده
دست نگشوده گشوده گره عالم را
روی نا کرده عیان سرّ نهان را دیده
پدر و مادر و جد هر که لبش بوسیده
در شمیم نفسش خنده ی جان را دیده
اهل عالم بنشینید به پای
سخنش
همه دم بوی محمد شنوید از دهنش
صلح او نیست کم از نهضت ثار اللهی
در نگاهش کف دستی است ز مه تا ماهی
اثر صلح و شکوفائی صبرش نگذاشت
که بشر افتد در تیرگی و گمراهی
بخداییّ خداوند تعالی یک آن
نیست در عزم و ثبات قدمش کوتاهی
حسن از صلح و حسین بن علی با جنگش
هر دو دادند به ما درس عدالتخواهی
او حسین است و حسین بن علی اوست بلی
هر دو را داده خدا سلطنت و آگاهی
شیعه از خون حسینی و پیام حسنی
به سر دوش گرفته تبر خود شکنی
یا حسن بر تو بر صلح و قیام تو سلام
به سکوت تو و بر صبر مدام تو سلام
تو پیام آور صلحی و امام صبری
به پیام آوری تو به پیام تو سلام
هر کلامت شده مشتی به دهان دشمن
به دهان تو درود و به کلام تو سلام
عادت تو کرم و مشی و مرامت احسان
به عطا و کرم و مشی و مرام تو سلام
مام تو فاطمه باب تو علی جد احمد
به تو و جدّ و به باب تو به مام تو سلام
«میثم» از مِهر شما مُهر قبولی دارد
که ز نخلش ثمر مدح شما می بارد