چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسن (ع) › فضائل
گشته ام محزون و نالان اشکبار مجتبی
گشته ام محزون و نالان اشکبار مجتبی
غرق اندوه و تألّم داغدار مجتبی
می رود سوی مدینه شهر غم افکار من
راه مسجد، بین کوچه، در کنار مجتبی
می نشینم غربتش با دل تماشا می کنم
اشک می ریزم به حال بی قرار مجتبی
نیست یک تن مرد، در آن کوچه ی تاریک و ننگ
تا شود از روی لطف و مهر، یار مجتبی
کاری از دستش نمی آمد، مگر اندوه و آه
از همین می سوخت قلب پر شرار مجتبی
با لگد با تازیانه، بین کوچه پشت در
در خزان بردند نامردان بهار مجتبی
بعد از آن روز سیاه و شوم بین کوچه ها
محو شد در گریه و غم روزگار مجتبی
بس که داغ مادرش در سینه پنهان کرده بود
بوی زهرا می دهد خاک مزار مجتبی