چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسن (ع) › فضائل
به قبله ی همه من قبله ام به قبله قسم
به قبله ی همه من قبله ام به قبله قسم
سرشک کعبه ز عطر من است این زمزم
برای خلق زمین و برای اهل سما
برای خاک نشینان و اهل عرش عُلی
چنان دو چشمه ی نوری ز خویش پوشیدم
گمان نموده لباس از ستاره پوشیدم
سخا و جود و
کرم بندگان دربارم
منم که خالق رأفت خدای ایثارم
منم که روشن روزم منم که تیره شبم
منم که عبد خدا بهر کائنات ربم
ز یک اراده ی ما شد هر آنچه هر جا شد
نخواستیم ما هیچگاه نشد که نشد
ز جود ماست به عالم هر آنچه موجود است
ز یک اشاره ی ما هر چه هست نابود است
ز لطف ماست که این سقف بی ستون برپاست
ز یمن ماست که این خاک بی سکون برجاست
تمام عالم ایجاد در احاطه ی ماست
مِثال ما مَثَل ریگ و وسعت دریاست
اگر پرید کبوتر ز ما اجازت داشت
وگر توان پریدن نداشت اذن نداشت
به گل طراوت و حُسن و جمال من دادم
برای نغمه به بلبل مجال من دادم
اگر کسی به خیالش مرا تجسم کرد
بر این ترحم واهی خرد تبسم کرد
به عرصه ای که عقولند محو و خیره و مات
خیال و دست به دامان ما زدن هیهات
نه من که شیعه ی در گاه ماست لا یُدرَک
که شیعه هست وجود خدای را مدرک
ز نای ماست که نی را نوای جانسوز است
ز داغ ماست که این سان شراره افروز است