چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسن (ع) › فضائل
تو شمعی و بزمت دل انجمن
تو شمعی و بزمت دل انجمن
تو سروی و مُلک وجودت چمن
حجاز از بوی عطر گیسوی تو
خُتن در خُتن در خُتن در خُتن
جبین و رخ و خال و خط هر چهار
حسن در حسن در حسن در حسن
به وصف تو زلف عروسان طبع
شکن در شکن در شکن در شکن
به هر انجمن گوهر مدح تو
دهن در دهن در دهن در دهن
فلک گفت این گل ز گلزار کیست
علی گفت دامان زهرای من
علی را تویی نور بینش به چشم
نبی را تویی جان شیرین به تن
رهین عطای تو خُرد و کلان
گدای سر کوی تو مرد و زن
ولی خدا از رخت شادمان
رسول خدا بر لبت بوسه زن
تو در اختران سپهر رسول
الی یوم محشر مه انجمن
جحیم از نگاه تو دار السّلام
جنان بی وجود تو بیت الحزن
صدای پدر بشنود فاطمه
چو در محضر او تو گویی سخن
ز صبر تو
اسلام شد سر فراز
به صلح تو کفر و ستم ریشه کن
به دست تو باشد حساب و کتاب
در آیینه ی توست سرّ و علن
امامت برازنده ی شخص توست
چو کعبه که بر قامتش پیرهن
دریغا که از دشمن و دوستت
به دل بود رنج و ملال و محن
دریغا که خون خوردی و زیستی
غریبانه در خانه و در وطن
کجا بود باور که ریزد فلک
جگر پاره های تو را در لگن
دریغا دریغا که در طشت ریخت
ز دُرج دهانت عقیق یمن
ز لعل لبت گشت جاری عقیق
ز خون دلت سرخ شد یاسمن
دریغا که دشمن به تشییع تو
به هم دوخت تابوت را با بدن
به جای نثار گل از نوک تیر
تنت را درید از حجاب کفن
ز سوز جگر ناله زد باغبان
که از خار آزرده شد نسترن
شد آن روز جسم تو آماج تیر
که دست علی بسته شد در رسن
اگر چه ندارد مزارت چراغ
چرغ است یادت به هر انجمن
به «میثم» نگاهی که تا پای جان
بگرید به مظلومیت یا حسن