چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › ولادت
از لحظه ی نخست خداداد عاشقم
از لحظه ی نخست خداداد عاشقم
از ساعتی که روح به من داد عاشقم
خورشید... در حرارت عشق تو آتشم
گرم توام به شدت مرداد، عاشقم
با تیشه تیشه اشک شدم بیستون شکن
"شیرین" ببین به شیوه "فرهاد" عاشقم
از داستان صبح ازل در تحیرم
تا اینکه چشم تو به من افتاد... عاشقم
شیرین شهد لعل لب تو عسل ترین
یوسف ترین عزیزی و ضرب المثل ترین
از آن زمان که شورزن این علم شده
با کیمیای عشق دلم هم قسم شده
آوردنم به قصر تو با چهره ای سیاه
آری سگی به حرمت تو محترم شده
از بس که محض تشنگی ات گریه کرده ایم
مظلومی قیام تو "بار دلم" شده
نوح نجات، "تشنه لبیک ها" ببین
از شدت علاقه دلم هم حرم شده
پروانگان ولادت لیلای زینب است
موسای مرتضی که مسیحای زینب است
ما را خودش نوشته مسلمان منبرش
حر و زهیرهای حواشی دفترش
ما را خودش نوشته به چشم سخاوتش
همراه جبرئیل، خرامان کبوترش
شور حسین عاقبت خیر میدهد...
چون بی نتیجه نیست دعاهای مادرش
این غنچه از رسول و رسول خدا از اوست
گل میکند به رزق زبان پیمبرش
او عین عشق هست و پریشان عین، ما
پیر "حسین منی انا من حسین" ما
من که شما ندیده مرید شما شدم
سرمست از
فرات همان ابتدا شدم
از لطف رزق پاک و همین گریه بر تو بود
اینکه علی شناس شدم، باخدا شدم
پرچم بدوش در تب ایام کودکی
از پابرهنه های همین دسته ها شدم
نوزاد بودم و لحظات نخست بود
تا آشنا به تربت کرببلا شدم
ای عشقباز اول عالم، خوش آمدی
بانی خیر بخشش آدم... خوش آمدی
از او دوا گرفت مسیحا... هوالشفا
یعنی حسین عرش تسلا... هوالشفا
با نوح بود... همدم یوسف... کنار هود
جبریل هم که گفت به موسی... هوالشفا
ای قوم خسته جان خداجو... هوالطبیب
ای تشنگان جام مداوا... هوالشفا
بال و پرت شکسته؟ دلت خسته سالهاست؟
فطرس بیا به خانه زهرا... هوالشفا
در زیر قبه حرم عرش حائرش
فرموده اند اینکه "خدا هست... زائرش"
او عهد کرده است چنان مست جان دهد
تا عرش و فرش و لوح و قلم را تکان دهد
با او و یا مقابل او؟ پاسخی است سخت
هر کس به اختیار خودش امتحان دهد!
او هر چه داشت داد برای نجات ما
تا عشق را به مردم دنیا نشان دهد
یا شاعرانه وصف کنم که برای خود
آمد به ما جلالت دیوانگان دهد
آقایی و به عشق قسم دوست دارمت
ای زندگی من چه کنم دوست دارمت