شب تاریک که ریزد به زمین نور مه ...

شب تاریک که ریزد به زمین نور مه از دامن صحرا به فلک نور دگر سر زند از طلعت زهرا که از آن نور ، سماوات شود محشر کبری همه

گویند که این نور حسین است عیان از رخ ام الحسنین است که بر ختم رسل نور دو عین است ، حسین است حسین است ، که شب تا به سحر هم سخن دخت رسول است بگو مونس زهرای بتول است که ای مادر فرخنده منم نور دو عینت گل نورسته حسینت ، به خدا نور عیانم ، به نبی روح روانم ، به علی تاب و توانم ، به جنان سید و مولای جوانان جنانم ، به جهان رهبر آزاده ی مردان جهانم به سما مهر فروزان به زمین کشته شمشیر و سنانم انا عطشان انا مظاوم انا عریان انا مجروح منم مونس دلهای شکسته منم آن کشتی در خون دل خویش نشسته که خدا خوانده ز آغاز جهان فلک نجاتم به حیاتم به مماتم به خداوند مجیدم به جوانان رشیدم به عزیزان شهیدم به همه خلق امیدم همه خوانند به خون گلویم هر شب و هر روز خدا را

همه دم فخر کن ای مادر پاکیزه سرشتم که حسین تو منم سید و مولای جوانان بهشتم ز ازل بر ورق دفتر ایجاد نوشتم که من از هستی خود در ره معبود گذشتم من مظلوم گل دامن زهرا و رسول دو سرایم پسر خون خدایم همه را دادرس و یاور و مصباح هدایم به ره دوست فدایم همه شب لیله ی عاشور من است و همه جا کرببلایم ، سپر تیر بلایم ، به خدا سوم شعبان اگر از پرتو حسنم همه جا نور بود لیله ی میلاد من از مغرب عاشور بود ، من همه را هادی راهم ، همه خلقند سپاهم ، همه

را پشت و پناهم ، انا ثار اله و باب اله و و جه اله و سر اله و نور اله یکتا ز همه خلق سلامم ، به همه خلق امامم ، همه مرهون قیامم ، شرف و عزت و ایثار و جهاد است پیامم ، همه سر مست ز جامم ، ببرم تا ابد الدهر دل اهل ولا را

شب عشق و شب شور و شب پیدایش نور و همه جا وادی طور است و رسد نور به اوج فلک از حجره ی زهرا شده لبریز ز انوار خدا دامن صحرا بگو از شور حسینی شده سرتاسر خلقت همه جا محشر کبری به زمین فخر کنان از سوی حق کرده نزول آسیه و هاجر و لعیا زده گلبوسه رخ فاطمه را مریم عذرا شده این چار زن از عز و شرف قابله ی عصمت کبری که نهد پای به عالم شرف دوده ی آدم ولی ا... معظم گهر بحر کرامت ، قمر برج امامت ، در یاسین گل طاها ثمر ام ابیها ، شجر طور دل اهل تولا ، کند از دامن ناموس خداوند تجلّا ملک و حور و پری آدمیان ای همه ی عالمیان خوش بشتابید و بیایید و ببینید چه نوزاد عزیزی به جهان پای نهاده است حسین است ، حسین است ، حسین است ، ببینید همه در بغل فاطمه ماه رخ مصیاح هدی را

صلوات از طرف خالق سرمد به جمال گل نورسته ی احمد که شکفته است به رویش گل لبخند محمد برگفته است ببر سید ابرار چو جانش زده گلبوسه به زیر گل و لعل لب و چشم و

دهانش رخ تابنده نموده ، لب جان بخش گشوده ، به نگاهی دل پیغمبر اسلام ربوده چه جمالی چه کمالی چه جلالی به نبیّ و به علی بن ابیطالب و زهرا و حسن باد مبارک هه گویند که این عید ولادت بخدا و همه ی خلق خدا باد مبارک چه بگویم به ثنایش همه مرهون عطایش همه عالم بفدایش دو جهان روی نمایش همه دیدند به ماه رخش آئینه ی معبود نما را

فوج فوج ملک از اوج فلک روی نمودند به گلزار مدینه به در خانه ی سلطان نجف دسته گل سرخ به کف دور محمد زده صف یکسره با شور و شعف نغمه ی تبریک به لب خنده زنان بر گل رخسار نبی فخر عرب با شعف و وجد و طرب پیش تر از خیل ملک آمده جبریل امین از طرف خالق دادار که یا احمد مختار منم حامل تبریک خدای احد قدر غفار برای تو و زهرای تو و حیدر کرار که داده است خداوند تبارک وَ تعالی به تو آیینه ی خود را ثمرت باد مبارک ، قمرت باد مبارک گهرت باد مبارک ، شب میلاد گرامی پسرت باد مبارک ، بپذیر از طرف ذات خدا تهنیت و تسلیت ای خواجه ی لولاک که این دسته گل پاک فتد با تن صد چاک به صحرای بلا چون گل پرپر شده بر خاک بگیرند سر از پیکر او امّت سفّاک بخوان بر ورق مصحف گلگون رخش خاطره ی کرببلا را

این حسین است حسین است همان مظهر ذات احد داور غفار که تا پای نهاده است در این دار به امید شفاعت به درش

آمده از ره ملکی زار که بال و پر او سوخته و گشته گرفتار به گهواره ی او دست توسل زده با حالت افکار حسین از دل گهواره به او چشم گشوده دل از و سخت ربوده به رخش خنده نموده که ببخشد پر و بالش ، زهی از قدر و جلالش ، پر نو کرده ز هم باز . در امواج فضا گشته به پرواز ، نموده سخن آغاز ، ثنا خوان و سر افراز ، الا خیل ملک من شدم آزاد ، حسین بن علی از کرمش بال و پرم داد همانا به جلالش به مقامش قسم آن کس که فرستد ز ره دور سلامش برسانم به امامش ، به خدای پسر فاطمه دلداده و ممنون حسینم بزنم بال و کنم فخر کنان سیر فضا را

پسر فاطمه ای دسته گل سرخ محمد همه ی هستی احمد ، ولی خالق سرمد ، به تو پیوسته سلامم بهتو هر لحظه درودم که تویی دارو ندارم که تویی بودو نبودم رخ تو آینه ی غیب و شهودم ، تو قیامم ، تو رکوعم ، تو سجودم ، به فدای تو سراپای وجودم ، تو همه هستی مایی ، تو امام شهدایی و تو مصباح هدایی تو رکوعی ، تو صلاتی و تو کشتی نجاتی ، تو تمام حسناتی ، تو دعا تو صلواتی ، تو یم جود و سخایی ، تو دوایی ، تو شفایی ، تو همان خون خدایی ، به خداوند دو عالم که تو هم قبله و هم قبله نمایی ، تو شه کرببلایی ، چه بگویم تو حسینی تو حسینی که

نبی گفت منم از تو و تو از منی ای بوسه گه ختم رسالت همه اعضات سر و صورت و چشم و لب و اندام سراپای تو از بوسه ی ختم رسل انداخته گل او که به هر عضو تو دیده ز ازل زخم بسی نیزه و شمشیر جفا را

منم و کعبه ی کویت ، منم و قبله ی رویت ، منم و جام سبویت ، چه بخواهی چه نخواهی نرم از سر کویت ، همه شب ریخته از دیده ی من خون گلویت ، بپسندی نپسندی به کسی کار ندارم ، تو گواهی که به غیر از تو دگر یار ندارم ، که تو را دارم و بیم از شرر نار ندارم ، چکنم عاشق و مجنون تو هستم ، به خدا دل به تو بستم سر راه تو نشستم ، تو به من چهره گشودی که خدا را بپرستم به خدا پیشتر از آمدنم سلسله ی عشق تو می بود به دستم نه تو آنی که مرا لحظه ای از خویش برانی ، نه من آنم که شوم دور ز درگاه تو آنی ، ز همان لحظه که من چشم گشودم به تو سوگند ندانسته گرفتار تو بودم چه ولادت چه به طفلی چه جوانی چه به پیری چه دم مرگ تو را داشتم و دارم و غیر از تو ندارم ، نکند روز قیامت ز نظر دور کنی «میثم» افتاده ز پا را