در شور و شینم، عاشق حسینم

در شور و شینم، عاشق حسینم

دیوونه ی خیابون بین الحرمینم

ای جان، ای جان، جان من فدایت

سر من، سر من، خاک زیر پایت

چون نی به نوایت، به عشق نینوانیت

کبوتر دلم پر می زنه می میره، واسه صحن و سرایت

مثل حاجیای کعبه می گرده به دور، گنبد طلایت

از قطره گرفته تا به دریا، دشت و کوه و صحرا

همه اهل زمین و آسمانها، حور و ملک و فرشته های پاک و زیبا

کشته مرده ی عشق و صفایت، دلسپرده ی مهر و وفایت، روزی خورده ی جود و عطایت

آقا بهار و شاخه های پر گل، یاس و لاله و سوسن و سنبل که برده دل بلبل

همه پاک سرشتند یک قطره ز دریای بهشتند

اون بهشت زیبایی با اون همه رعنایی

می میره برایت، پر و بال می زنه به شوق نخلای دشت نینوایت

آخه من چی بگم یابن الزهرا، ای کعبه دلها، ای لؤلؤ لالا، ای لاله ی حمرا، دلها همه لبریز ز

احساس تو باشد، چشم همه گنجینه ی الماس تو باشد، نبض دل عالم، در قبضه ی عباس تو باشد، همان کس که بود نور دل و دیده ی مردم، ماه آل هاشم، نورانی تر ز ماه و انجم، چون باز کند لب به تبسم، در عرش کند فرشته راه خانه را گم

مولا چه بگویم، از غنچه ی ناز لاله ی تو، آهوی حرم غزاله ی تو، یعنی ز رقیه دختر سه ساله ی تو، ماهی که اگر به رو دامنت نشیند، پیش نور رویش، کس ماه و ستاره را نبیند، عمری است که عشق تو، برده عقل و هوشم، تو شاه دل من، من یه بنده ی حلقه ی بگوشم، یک موی تو را به عالمی نمی فروشم