چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › فضائل
من گدای دوره گردم پُرِ اشک و سوز و دردم
من گدای دوره گردم پُرِ اشک و سوز و دردم
تو امیر با وفایی که منم دورت می گردم
در دو عالم گشته محزون از غمت ای مه جبینم
آقا جون چرا
نمی شه حرم تو رو ببینم
عجب عشقیه تو دلم آقا تو گذاشتی ای امیرم
با کدوم زبون من بگم حسین که بدون تو می میرم
الا ای بهانه ی هر شبم اسمتو می گم ای یارم
همه می دونن توی این زمون تویی صاحب اختیارم
امیرم الهی برات بمیرم(3)
از همه عالم بریدم تا شدم مجنون نامت
با تموم رو سیاهی خودم و کردم غلامت
مادرم گفته همیشه پسرم نذر من اینه
وقتی که رفتی تو هیئت بزنی بر سر و سینه
سینه ی کبود من ای حسین از غمت داره نشونه
قربونت آقا این چه عشقیه منو هر سو می کشونه
ای همه کسم بخدا قسم که تو دلبر خدایی
نوکر بدم نکنی ردم به کارت میام یه جایی
امیرم الهی برات بمیرم(3)
باز دوباره زیر خیمه ات این دلم ز غصه خونه
کار عاشقای عشقت ز عشقت فقط جنونه
جون سپردن توی روضه ات حاجتم شده همیشه
دست رد نزن به سینه ام دل ازت جدا نمی شه
من با هر نفس میگم ای حسین دَرِ خونت سر بلندم
یه نگاهتم خرج من بکن کربلائیم تا کن زنده ام
ای گل وفا عزیز خدا کی می شه از سر احساس
یه شبی آقا مهمونم کنی تو مقام کف العباس
امیرم الهی برات بمیرم(3)
از ازل مرید عشقم پای پرچم علمدار
با یه گوشه چشم عباس شدم تا ابد گرفتار
زنجیر جنون و بستم گردنم با ذکر یارب
تا همه منو بخونند دیوونه ی کاشف الکرب
سر میدم براش تا بشم فداش فدای یه قطره اشکش
کعبه روز و شب پرسه می زنه به دور میدون مشکش
امیرم الهی برات بمیرم(3)