اهل بیت (ع) › مناجات
عمرم تباه و دست تهی، حاصلم گناه
عمرم تباه و دست تهی، حاصلم گناه
مویم سفید گشته و پرونده ام سیاه
دائم فرار می کنم از مرگ، سوی مرگ
دارم به پیش پای، هزاران هزار چاه
با دوری از عمل، شده نزدیک رفتنم
آه از فزونی گنهم، آه، آه، آه
بیچارگی به فقر و مریضی و درد نیست
بیچاره آن کسی است که عمرش شده تباه
گویی هزار مرتبه دیدم گناه ها
از پیش دیده ام زده صف همچنان سپاه
سیل گناه می بردم جانب جحیم
با این همه به عفو خدا می برم پناه
دست من است و دامن اولاد فاطمه
فردا که می برند مرا سوی دادگاه
آلوده ام ولی به حسینش گریستم
شاید خدا، به قطره اشکم کند نگاه
ای سوز دل! تو نامه جُرم مرا بسوز
ای اشک من! بشوی ز پرونده ام گناه
"میثم"! چراغ سبز هدایت بود حسین
بگشای دیده تا که نیفتی به اشتباه