چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › فضائل
روزی که من نبودم، در سایه ی تو بودم
روزی که من نبودم، در سایه ی تو بودم
هم از تو می شنیدم، هم از تو می سرودم
جز ذکر تو نگفتم ز آغاز هر چه گفتم
غیر از تو را ندیدم تا چشم خود گشودم
با شیر مادر خود مهر تو نوش کردم
در حرف اوّل خود، اوّل تو را ستودم
در نطق من کجا بود، اعجاز دلربایی؟
وصف تو را که گفتم، از خلق دل ربودم
از تو اگر گریزم با بخت خود ستیزم
یاد تو گر نباشم، نابود باد بودم!
هر جا که پا نهادم، هر سو که سر کشیدم
دیدم تویی کنارم، صد بارآزمودم
برهرکه از تو گوید، با صد زبان، سلامم
بر آنکه از تو خواند، در هر نفس، درودم
با آنکه قامت خود بر چرخ خم نکردم
در خاک مقدم، تو صورت به خاک سودم
من "میثم" تو بودم تا از تو می سرودم
ز آیینه ی وجودم، زنگ خطا زدودم