چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
یه قد خمیده، که مو سپیده
یه قد خمیده، که مو سپیده
با کاروانت، ز ره رسیده
حق داری نشناسی منو بسکه خمیدم، آخر رسیدم
تو این چهل منزل می دونی که چی دیدم؟، چها کشیدم
تو کوفه و شام، سنگ جفا خوردم برادر از روی بام
می کُشه خواهر تو رو طعنه و دشنام، تو کوفه و شام
صدام گرفته، بس ناله کردم
امونت داری، برات نکردم
ببین رباب دنبال اصغرش می گرده، دل پر درده
ببین که تازیونه با زینب چه کرده، دنیا نامرده
دختر تو مرد، بسکه ز زجر بی حیا مشت و لگد خورد
سه ساله بود و مثل غنچه زودی پژمرد، دختر تو مرد