چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
دارم دوباره انگار حال و هوای دیگر
دارم دوباره انگار حال و هوای دیگر
یک نینوا همه عشق شور و نوای دیگر
سرباز کرده زخمم چون زخم های دیگر
کز خویش می کشاند ما را به جای دیگر
آنجا که خاک او را افلاک بوسه دادند
آنجا که نام او را کرببلا نهادند
مائیم و داغ یک باغ آلاله ی محرم
مُحرم به اشک، محَرم، با ناله ی محرم
امسال هم به جوش هر ساله ی محرم
با قامت هلالی چون هاله ی محرم
یک دل همه حرارت یک سینه شور و شینیم
پیر و جوان زن و مرد دیوانه ی حسینیم
برخیز ای مؤذن روح نماز آید
ا... اکبر این کیست کز دور باز آید
با ناز بی نیازی با سوز و ساز آید
سوی عراق از حج شاه حجاز آید
یک آسمان پر از مهر، ماه و ستاره دارد
هم پیر سالخورده هم شیرخواره دارد
برخیز تا بپوشیم اینک لباس غم را
در اهتزاز آریم در کوچه ها علم را
در
تکیه ها بگیریم سینه به سینه دم را
با یکدگر بخوانیم اشعار محتشم را
باز این چه شور و شین است در خلق عالمین است
این ماهی فتاده در دشت خون حسین است
یک کاروان گل نور یک قافله گل عشق
با غنچه های زیبا محمل به محمل عشق
وقتی امیرشان گفت اینجاست منزل عشق
اردو زدند و گردید کرببلا دل عشق
به به چه احترام از بنت الرشاده کردند
محمل پیاده کردند
ماهی بلند بالا وقتی شتاب می کرد
برق نگاه او دل از شیر آب می کرد
نور رخش تفاخر بر آفتاب می کرد
سر تا بپا محبت زانو رکاب می کرد
تا گیرد از کجاوه زیبا غزاله ای را
بر دوش خود نشاند طفل سه ساله ای را
دائم مواظب اوست کآن نازنین نیفتد
بر خاطر عزیزش یک لحظه چین نیفتد
لب تشنه اشک این طفل بر آستین نیفتد
خارش بپا نگیرد یا بر زمین نیفتد
آه از دمی که ناله در پیش عمه می زد
با دست های کوچک بر خویش لطمه می زد