چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
گفت و سکینه با پدر جان به فدای کوی تو
گفت و سکینه با پدر جان به فدای کوی تو
می بردم از این زمین ز راه کین عدوی تو
ببین پدر که می برندم
به تازیانه می زنندم
گرفته است بوی گل فضای دشت کربلا
ز بس نسیم می وزد به لاله های کوی تو
ببین پدر که می برندم
به تازیانه می زنندم
دشمن دون همی مرا به تازیانه می زند
چون نگرد که می زنم بوسه به خاک کوی تو
ببین پدر که می برندم
به تازیانه می زنندم
از این زمین روانه ام من ای پدر بسوی شام
گو چکنم که ساربان روانه شد بسوی تو
ببین پدر که می برندم
به تازیانه می زنندم
سرت به نیزه همسفر بود به پیش روی من
تنت چو نیست در نظر نظر کنم به سوی تو
ببین پدر که می برندم
به تازیانه می زنندم
شکسته بال عشق را ز کوی خویشتن مران
که «فرشی» شکسته دل بود غلام کوی تو
ببین پدر که می برندم
به تازیانه می زنندم