چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
کسی آید این تن گلگون و ...
کسی آید این تن گلگون و بی سر را خاک بسپارد
یکی آید از زمین نعش حسین را عریان بر دارد
خدایا این پیکر بی سر انیس جان پیمبر بود
سرور دل ، نور چشمان و عزیز زهرای اطهر بود
رخ زیبای حسین بوسه گه بابایم مکرر بود
کجا زینب طاقت و تاب چنین داغی بیکران دارد
خدا را ای ساربان رحمی مبادا این تن زمین ماند
کسی آید یک کفن بر این تن عریانش بپوشاند
به جای اهل و عیال او بر او خون دل بیفشاند
چسان زینب بی حسین خود سوی کوفه راه بسپارد
خدایا این پیکر بی سر که پیش چشمان من باشد
عزیز دل مونس جان و دلیل ایمان من باشد
مرا این باور نمی آید که این سر جانان من باشد
جراحاتش را کسی ممکن نباشد تا جمله بشمارد
توئی آیا ای تن بی سر به خاک صحرا حسین من
چرا جای سالمی نبود به نعشت پیدا حسین من
ببین مانده خواهرت زینب غریب و تنها حسین من
ز جا برخیر و ببین خون جگر از هر دیده می بارد
بیا بابا از نجف نعش حسین خود را تماشا کن
ابوالفضل بی سرت را بین به حال او دیده دریا کن
کنار علقم بیا پیدا دو دست این تشنه سقا کن
به میدان رفت تا برای تشنه کامان آب روان آرد
بیا بنما این همه نیزه شکسته را از تنش بیرون
بزن یک سو سنگها را از روی این جسم و تن گلگون
نشد زینب با نم دیده دهد او را شستشو از خون
خودم دیدم بر سرش بارانی از سنگ و نیزه می بارد