چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
مادر به پیش چشمم کشتند اکبرم را
مادر به پیش چشمم کشتند اکبرم را
ای باغبان نظر کن گلهای پرپرم را
طفلم ز تشنه کامی از سوز ناله ها زد
آخر به روی دستم چون مرغ دست و پا زد
مادر مرا بسی چند کشتند و زنده کردند
اشک رقیه ام را دیدند و خنده کردند
گر چه هزارها درد دارم به روی سینه
اما دلم شکسته از کوچه و مدینه
آنروزها که از ما پنهان گل رویت بود
در وقت راه رفتن دستت به پهلویت بود