چهارده معصوم (ع) › حضرت محمد (ص) › ولادت
فروغِ دیده آمد، سرور سینه آمد
فروغِ دیده آمد، سرور سینه آمد
ظهور این دو آیتِ خوش، هم
قرینه آمد
خزینه ی رسالت خالی شد از گهرها
والاترین جواهر، از آن خزینه آمد
دو ناخدای امکان ، بهر نجات انسان
هر یک به جلوه خاص ، در این سفینه آمد
از مطلع رسالت ، و ز مشرق امامت
خورشید مکه سرزد، ماه مدینه آمد
آن خاتم النبین ، وین صادق الائمه
جبرئیل کویشان را، عبدی کمینه آمد
احمد که با ظهورش ، شد دفن بت پرستی
صادق که عشق رویش ، در دل دفینه آمد
آن تا دهد به عالم ، عشق و امید برخاست
این تا برد ز دل ها، نفاق و کینه آمد
شکست زین دو قدرت، بت های جهل و الحاد
انسان که بارش سنگ بر آبگینه آمد
تنها نشد «مؤید» در مدحشان ثنا خوان
جبرئیل هم غزل خوان ، در این زمینه آمد