چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › ولادت
باز از اشک مدد می جویم
باز از اشک مدد می جویم
وادی عشق به سر می پویم
توشه از خون جگر می گیرم
وز دل خویش خبر می گیرم
دست بر دامن پاکان زده ام
بوسه بر خاک نیاکان زده ام
تا به مقصد برسانند مرا
آب کوثر بچشانند مرا
آب کوثر که امید همه است
چشمه اش در قدم فاطمه است
مکه امشب چه تماشا دارد
که صفا از رخ زهرا دارد
امشب از میمنت میلادش
شده شمع دل هستی یادش
یاد او زنده کند دلها را
وصف او خیره کند دنیا را
وصف او معجز و کار ما نیست
قطره را حوصله ی دریا نیست
ذکر هر دلشده یا فاطمه است
اسم اعظم بخدا فاطمه است
آنکه آرام دل یاسین است
مدحش از منطق قرآن این است
ای پیمبر به تو کوثر دادیم
لطف این بود که دختر دادیم
دختری پاک و سراپا همه ناز
نک بپا دار به شکرانه نماز
دختری با نفس رحمانی
کن به شکرانه شتر قربانی
تا بدانند همه دشمن و دوست
ابترت هر که بخواند ابتر اوست
جاودان نام تو زین دختر توست
کثرت نسل تو از
کوثر توست
گوی با همسرت ای حامل نور
ما غفوریم و صبوریم و شکور
چون تو در یاری ما کوشیدی
داشتی هر چه به ما بخشیدی
ما هم احسان تو جبران کردیم
دامنت مهد امامان کردیم
خوبتر از همه چیزت دادیم
هم چو زهرای عزیزت دادیم
بتو دادیم نگار خود را
همه ی دار و ندار خود را
حالیا این تو و این گوهر ما
این تو این فاطمه این کوثر ما
مصطفی واسطه ی فیض مدام
که ز هر بنده بر او باد سلام
گفت زهرا گل زیبای من است
فاطمه پاره ی اعضای من است
هر زمان عطر جنان می جویم
دخترم فاطمه را می بویم