چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
شکر خدا که آمدم باز به کربلای تو
شکر خدا که آمدم باز به کربلای تو
ناله ز سوز دل زنم چون نی نینوای تو
دل ز وطن بریده ام رنج سفر کشیده ام
گشته چراغ دیده ام شمع حرمسرای تو
مهر تو سرنوشت من ، دوستیت سرشت من
ای همه ی بهشت من تربت با صفای تو
شعله فکن به سینه ام اشک بده به دیده ام
سوز بده که دم به دم گریه کنم برای تو
گاه به زیر سنگها می نگرم به زخم تو
گاه ز نوک نیزه ها می شنوم صدای تو
ناله ی متصل کنم گریه ز سوز دل کنم
اشک دو دیده ام شده مرهم زخمهای تو
آمده ام ز گرد ره تا به کنار قتلگه
از لب تشنه بشنوم زمزمه ی دعای تو
آمده ام به علقمه تا به حضور فاطمه
بوسه زنم به بازوی ساقی با وفای تو
وقت بریدن سرت پیش دو چشم مادرت
تیغ گریست در کف قاتل بی حیای تو
تو سرخ تر ز لاله ای رسول را سلاله ای
چرا به خون خضاب شد صورت دلربای تو
زخم به روی زخم تو داغ به روی داغ ما
سوخته نخل«میثم» از قصه ی کربلای تو