چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
سال ها سال های ماتم توست
سال ها سال های ماتم توست
ماه ها تا ابد محرّم توست
غم تو آتشی است عالم سوز
داغ تو تازه می شود هر روز
آه، چون آهِ سینه سوز تو نیست
هیچ روزی بسان روز تو نیست
کربلای تو عالم است حسین?
لحظه هایت محرّم است حسین
روزها همچنان هزاره توست
هر دلی بزم یادواره توست
ای خدا داغدارِ ماتم تو
خونبهای تو، صاحبِ دم تو
خاک صحرای سرخ خون، مُشکت
آب ها تشنه لب خشکت
خارهای بلا گل یاست
بحرها سینهْ چاک عبّاست
عَلم نصر تو به دست خداست
سایه بانِ تمامِ هست خداست
به هلال محرّمت سوگند
به دم و صاحبِ دمت سوگند
به خلوص و وفای انصارت
به علمداریِ علمدارت
به غلامت که مثل اکبر خویش
برگرفتیش سخت در بر خویش
به زهیری که شد ز مهر
تو پر
به گذشت تو و به خجلت حر
به علی اکبر و به زخم تنش
که چو گل برگ برگ شد بدنش
به تلظّیِ طفل خاموشت
ذبح لبْ تشنه بر سر دوشت
به دلِ از سنان دریده تو
به سر از قفا بریده تو
به تنِ روی خاک، عریانت
به شهیدانِ عیدِ قربانت
به پیام آور دمت زینب
پاسدار محرَّمت زینب
همه جا پر از این نداست حسین
که علمدار تو خداست حسین
عاشقانی که با تو هم قسمند
سینه زن های پای این علمند
ای سرشک پیمبران دم تو
اشک ها تا صف جزا، کمِ تو
چشم «میثم» همیشه بر کرمت
سیل اشکش مسافرِ حرمت