چهارده معصوم (ع) › حضرت امام باقر(ع) › شهادت
خسته در بند غمم بال و پرم می سوزد
خسته در بند غمم بال و پرم می سوزد
نفسم با جگر شعله ورم می سوزد
با دلم زهر چکرده است خدا می داند
جگرم نه که ز پا تا به سرم می سوزد
دست و پا می زنم و ذکر لبم یا زهراست
گوشه ی حجره همه برگ و برم می سوزد
ز آن همه ظلم که دشمن به سرم آورده
در غمم زار نشسته پسرم می سوزد
گر چه در آتشم و پا به زمین می کوبم
قصه ی کرببلا بیشترم می سوزد
هر که این قصه شنیده است ولی من دیدم
خون دل خوردم و شب تا به سحر نالیدم
هستی ما همه در کرببلا رفته به باد
چه به روز دل زینب که نیامد ای داد
ارباً اربا بدن شبه پیمبر از تیغ
دست عباس قلم شد به روی خاک افتاد
دشنه و تیغ و سنان سنگ و عصا یک لشکر
غرقه خون تشنه لبی خسته و تنها فریاد
شهدا
را همه سر بر سر نی شد دیگر
سر ششماهه چرا، آه و فغان زین بیداد
یک طرف ضجّه و شیون، یکسو هلهله بود
در فغان جمع نوامیس خدا، دشمن، شاد
حمله کردند حرم را چو به غارت بُردند
چه بسا طفل زیر پای ستوران مُردند