چهارده معصوم (ع) › حضرت امام باقر(ع) › فضائل
کسی که عشق بود محو بردباری او
کسی که عشق بود محو بردباری او
روان به پیکر هستی است لطف جاری او
بزرگ آینه ی قدرت خدای بزرگ
که شاهد است جهان بر بزرگواری او
امام پنجم و معصوم هفتم آن مولا
که چرخ یافته رفعت ز خاکساری او
بر او سلام که عطر سلام پیغمبر
هنوز می رسد از خاک لاله زاری او
جهان علم بود یادگار او صد حیف
به درد و داغ نوشتند یادگاری او
ز کربلا سند زنده ای به کف دارد
گواه من دل خونین و اشک جاری او
هزار خاطره دارد ز راه کوفه و شام
ز مهربانی زینب ز غمگساری او
پیاده رفتن او پای نیزه ی سرها
مصیبتی است که پیداست ز آه و زاری او
به دل ز داغ بسی کشته زخم کاری داشت
عدو ز زهر نمک زد به زخم کاری او
هشام دست به آزار حضرتش بگشود
چو دید در ره اسلام پایداری او
ره شکنجه و تبعید او گرفت چو دید
قرار دولت خود را به بی قراری او
مهی که بوسه زند بر رکاب او خورشید
فتاده در کف دشمن رکابداری او
ز زهر تعبیه در زین بسوخت جانش را
گواه سوز دلش حال اضطراری او
به زین نشست و ز زهر جفا ز جان برخاست
سوار نا شده شد آخر سواری او
شرار زهر ستم همچو شمع آبش کرد
که یافت رنگ خزان چهره ی بهاری او
دلا بسوز ز داغش
که خویش فرموده است
به حاجیان که بگیرند سوگواری او
بقیع تا تن مسموم او به بر بگرفت
بهشت روی زمین شد ز همجواری او
خدا کند که بیفتد قبول درگاهش
غم «مؤید» و اخلاص و جان نثاری او