چهارده معصوم (ع) › حضرت امام صادق(ع) › ولادت
خیزید دو آیینه ی توحید ببینید
خیزید دو آیینه ی توحید ببینید
در مشرق یک صبح، دو خورشید ببینید
دو مطلع الانوار درخشید، ببینید
در عید نبی بار دگر عید ببینید
عید دگری باز دل از خلق ربوده
چون حضرت صادق به جهان چشم گشوده
امروز گشودند ز رحمت در دیگر
گردید عیان حُسنِ خدامنظر دیگر
از جوفِ حرم گشت برون حیدر دیگر
یا آمده میلاد پیام آور دیگر؟
این عید جهان گستر شیعه است ببینید
میلاد ششم رهبر شیعه است ببینید
انوار خدا تافته بر بام مدینه
پیراهن نور است بر اندام مدینه
دل می برد از اهل ولا نام مدینه
پیچیده به گوش همه پیغام مدینه
کامروز دمیده است به تن روح امامت
تبریک که آمد به جهان نوح امامت
این آینه ی روی خداوند جلیل است
این گمشدگان را به خط نور، دلیل است
این بر علی و فاطمه پاکیزه سلیل است
این راهبر آدم و موسا و خلیل است
این تا ابد استاد اساتید جهان است
با آنکه عیان است، نهان است، نهان است
دانش ببرَد سجده به خاک قدم او
تکمیل شده فیض مسیحا ز دم او
دریای کرم بوده نمی از کرم او
پیوسته بوَد علم به ظل علم او
بر بام سپهرِ شرفِ اوست ستاره
تا عمر جهان جابر حیان و زراره
انفاس مسیحاست مسیحای نسیمش
موسی «ارنی» گو شده در طور حریمش
دل مخزن اسرار خداوند حکیمش
تا حشر رسد بر همگان فیض عظیمش
دیوار تجلای الهی است رواقش
طاق است میان همگان مؤمن
طاقش
بی منطق او علم بریده است زبانش
روییده گل «علّم الانسان» ز بیانش
دائم گهر علم بوَد ریگ روانش
علم است و ابوحمزه و حمران و ابانش
تا حشر امیران سخن بنده ی اویند
تنها نه همین است بنده او زنده اویند
این است که قرآن شده روشن زکلامش
این است که برتر ز مقام است مقامش
این است که دانش شده مرهون قیامش
این است که داده است خداوند سلامش
سر تا قدم آیینه ی خیرالبشر است این
دردانه ی شش بحر و یمِ شش گهر است این
ای ملک خداوند گلستان بقیعت
دل ها همه زوّار بیابان بقیعت
ارواح رسل، ساکن ایوان بقیعت
جنت همه یک گوشه ز دامان بقیعت
هر زائر دلداده که بشناخت شما را
از پنجره های حرمت دید خدا را
مهر تو چو روح آمده در پیکر جبریل
فرش ره زوار حریمت پر جبریل
هر شب حرم خلوت تو مشعر جبریل
از روز ازل سایه ی تو بر سر جبریل
اوصاف تو را غیر خداوند نداند
«میثم» چه سراید؟ چه بگوید؟ چه بخواند؟