چهارده معصوم (ع) › حضرت امام صادق(ع) › شهادت
تنها نشد ز زهر ستم آب پیکرت
تنها نشد ز زهر ستم آب
پیکرت
یک عمر ریخت آتش اندوه بر سرت
هر روز بود روز تو از دود آه ، شب
هر لحظه ریخت خون دل از دیده ی ترت
آنشب که شعله گشت ز کاشانه ات بلند
یاد آمد از شکستن پهلوی مادرت
بردند دست بسته ترا چون علی ولی
نقش زمین نگشت در خانه همسرت
(سیلی نخورد پشت در خانه همسرت)
خصمت نگاه داشت سه ساعت به روی پا
دیگر نبود بسته دو بازوی خواهرت
بودند اهل بیت تو بعد از تو بس عزیز
سیلی نزد کسی به گل روی دخترت
تیغ ستم سه بار به رویت کشیده شد
دیگر نخورد چوب به لبهای اطهرت
این غم مرا کشد که به شهر مدینه نیست
جز بوسه ی نسیم به قبر مطهرت
غربت نگر که پشت در بسته ی بقیع
صورت نهد به دامن دیوار زائرت
در حیرتم چگونه کفن شد جنازه ات
چیزی نمانده بود ز اندام لاغرت
میثم گدای توست مرانش ز کوی خویش
ای مهر و مه دو خاک نشین سائل درت