چهارده معصوم (ع) › حضرت امام صادق(ع) › شهادت
شب آخر و دل پر از واهمه است
شب آخر و دل پر از واهمه است
که وقت خزان گل فاطمه است
به بستر گل فاطمه بی شکیب
به گِردش همه گرم امن یجیب
گل فاطمه زار و دل خسته است
دلش در خروش و لبش بسته است
غم و محنتش گشته از حد فزون
لبش هم ز خون جگر غرقه خون
ز زهر جفا دست و پا می زند
ز جان مادرش را صدا می زند
نفسهای آخر کند زمزمه
گل یاس نیلی شده فاطمه
مرا خاطرات غمت می کُشد
مرا داغ عمر کمت می کُشد
ببین مادر ارثت به صادق رسید
قد چون کمان گشته موی سپید
مرا زخم غربت شکوفا شده
دَرِ خانه ام با لگد وا شده
شبی دشمنم سوز و سازم شکست
جسارت نمود و نمازم شکست
مرا دست بسته ز کین می کشید
در آتش مرا بر زمین می کشید
دل اهل بیتم همه در خروش
نه عمامه ای نه ردائی به دوش
زمن چون علی یا علی می شنید
مرا از جفا سخت تر می
کشید