چهارده معصوم (ع) › حضرت امام صادق(ع) › شهادت
نمی دونم چرا امشب دل من گرفته بونه
نمی دونم چرا امشب دل من گرفته بونه
شده بیقرار و مضطر به سوی بقیع روونه
سوی اون مزار خاکی که ازش غربت می باره
نه چراغ داره نه یک شمع قبری که گنبد نداره
می خوام آی مردم دنیا از آقای مهربونم
از همون که اهل درده براتون قصه بخونم
گمونم تو عالم ما هر کی از فاطمه باشه
به جای جواب خوبیش سیلی و لگد سزاشه
چرا هر کی از علیّه دو تا دستاشو می بندن
حرمتش رو می شکنند و به غریبی هاش می خندن
عده ای نامرد و مزدور نسلی از نسل امیه
همونا که روزی بستند دو تا دستای رقیه
هر چی بغض و کینه داشتن به امام ما رسوندن
آقای غریب ما رو بین کوچه ها کشوندن
همونا که تو مدینه حق مولامونو خوردن
یه باره دیگه به خونش با آتیش هجوم آوردن
گمونم امام صادق از رقیه ارث برده
پشت ناقه می دویده رو خاکا زمین می خورده
دست پر سخاوتش رو مثل اون سه ساله بستن
حرمت موی سفید امام ما رو شکستن
تا دیدن کسی نداره اونو چون گلی فشردن
مولای غریب ما رو با پای برهنه بردن