چهارده معصوم (ع) › حضرت امام صادق(ع) › شهادت
میون حجره ی تنها، میون غصه و غمها ...
میون حجره ی تنها، میون غصه و غمها، یه پیرد حزین
امید هر دل عاشق، نشسته حضرت صادق، به روی خاک زمین
از شدت زهر جفا، همش خدا خدا می کرد
میون ناله های خود، مادرشو صدا می کرد
بیا مادر من بیا بیا مُردم
دمِ آخرِ من بیا بیا مُردم
واویلا واویلا واویلا واویلا (3)
نشسته این دل خسته، به درد و داغ امامی، که صاحب کرمه
فدای قبر غریبش، که مثل مادر و بابا، غریب و بی حرمه
تو یه شب سرد و تاریک، یه عده ای وحشیونه
خونشو آتیش کشیدند، نامردای اون زمونه
نه عمامه ای نه عبا، به روی دوشش ای خدا پای برهنه می دوید، چون فاطمه تو کوچه ها
به یاد غریبیِّ زینب و کربلا
یه رأس بریده میون طشت طلا
واویلا واویلا واویلا واویلا (3)
تاب و توونی نداره، ز غصه دل بی قراره، نشسته در انتظار
به یاد آتیش و دوده، به یاد یاس کبوده، به یاد درب و دیوار
به یاد لاله ای حزین، مادری که نفس می
زد
وحشیونه یه بی حیا، لگد روی قفس می زد
یه دیوار یه مسمار یه مادر دل غمین
یه نامرد یه بانو که گشته نقش زمین
واویلا واویلا واویلا واویلا (3)