چهارده معصوم (ع) › حضرت امام صادق(ع) › شهادت
دیده ی اهل و عیالش ز غمش دریا بود
دیده ی اهل و عیالش ز غمش دریا بود
که دگر موقع پرپر زدن مولا بود
گوشه ی بستر خود یاد گذشته می کرد
چه قدر روضه دم رفتن او بر پا بود
خانه و آتش و دود و دو دست بسته
این همه خاطره ارث علی و زهرا بود
اشک می ریخت وَ از غربت حیدر می سوخت
از غم میخ در و پهلوی مادر می سوخت
یاد می کرد از آن لحظه که جان بر لب بود
پا برهنه دل شب پشت سر مرکب بود
طاقتش طاق شد و بال و پرش می لرزید
تا که می خورد زمین
دشمن او می خندید
لحظه لحظه که دگر وقت جدایی می شد
رنگ و بوی سخنش کرببلایی می شد
آه از آن روز که جان از تن خواهر می رفت
سنگ ها بال زنان سوی برادر می رفت
آسمانها و زمین داشت به هم می پیچید
سمت گودال کسی دست به خنجر می رفت
ساعتی بعد که آتش به حرم بر پا شد
همه سرها به روی نیزه ی لشکر می رفت
خیمه تاراج شد و هر طرفی دست به دست
داد و بیداد که گهواره ی اصغر می رفت
از یتیمان حرم نیز غنیمت بردند
گوشواره که نه گیسو پی معجر می رفت