چهارده معصوم (ع) › حضرت امام کاظم(ع) › شهادت
کسی که آسمو نیا، حاجت می گیرن از نگاش
کسی که آسمو نیا، حاجت می گیرن از نگاش
غنچه غم گل داده تو باغچه دلو ا پسیا ش
خدا می دونه چقدر قلبش بی شکیبه
میون زندان آقا مون خیلی غریبه
توی باغ خشک و خالی و سرخ لبهاش
گلی که سبز مونده تنها أمن یجیبه
چه طوری آروم بگیره تلاطم گریه ها مون
که جون داده کنج قفس غریب و تنها آقامون
همه عالم پرشد از عطرو بوی غربت
دعای اون خسته دل شد آخر اجابت
همه تا دیدند تنش رو خون گریه کردند
روی دستاش مونده بود زنجیر اسارت
شکر خدا که دخترش
ندیده اون صحنه ها رو
طاقت نمی آورد دلش ببینه اشک با با رو
خالی بود جاش بین اون دشت اشک و ناله
که پرپر می شد با شمشیرها باغ لاله
امون از اون لحضه ای که با گریه می دید
سر باباش و به روی نیزه