چهارده معصوم (ع) › حضرت امام کاظم(ع) › شهادت
در دل حبسم و حبس است به دل فریادم
در دل حبسم و حبس است به دل فریادم
فرصتی نیست که از سینه برآید دادم
سال ها می گذرد رفته ام از یاد همه
کاش می کرد اجل گوشه ی زندان، یادم
طایر عرش کجا، قعر سیه چال کجا؟
من کجا بودم و یا رب به کجا افتادم
همه شب خُرم از آنم که در این گوشه ی حبس
«هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم»
زهر یکبار مرا کشت، خدا می داند
بارها سوختم و ساختم و جان دادم
به امیدی که رضا لحظه ای آید به برم
سال ها حلقه صفت چشم به در بنْهادم
بال پرواز، شکسته است و پرم ریخته است
چه نیاز است که صیاد کند آزادم
دل صیاد بوَد سنگ و ندارد اثری
گیرم از سینه برآید به فلک فریادم
منم آن لاله ی پرپر شده ی دور از باغ
که چو گلبرگ خزان داد فلک بر بادم
مرهم زخم تن خسته ی من گریه بوَد
چشم «میثم» مگر از اشک کند دلشادم