چهارده معصوم (ع) › حضرت امام کاظم(ع) › شهادت
امشب کبوتر دلم راهی شد از بین قفس
امشب کبوتر دلم راهی شد از بین قفس
راهی شهر کاظمین دلشوره بود تو هر نفس
دست دلم دست قضا گرفته بود و می کشید
اینقده رفتیم تا دلم به یک سیاهچالی رسید
تو پله هایی که همش تاریک و نمناک و سیاه
می رسید از عمق زمین بگوش دل صدای آه
می رفتیم از تاریکیا سمت صدای ناله ای
می دیدم از تو ظلمات از نور سبز یه هاله ای
من با تعجب از
دلم پرسیدم این نور از کجاست؟
گفت که چراغی نداره این نور حجت خداست
کنج قفس غریبه ای مشغول راز و زمزمه
با هر نفس که می کشید صدا می زد یا فاطمه
ز ابر چشم آقامون بارون می ریخت رو دامنش
زنجیر کینه اثری گذاشته بود رو گردنش
انگاری وقت التجا علی روی سجاده بود
این پسر فاطمه بود که روی خاک افتاده بود
روزا که روزه می گرفت افطاری خون دل می خورد
درب قفس تا وا می شد به مادرش پناه می برد
تا نیمه ی شب آقامون می شد با قاتل روبرو
می گفت بگو هر چی می خوای به مادرم چیزی نگو
امشب امیر کائنات چشماشو بر هم میذاره
رضا میاد با گریه هاش رو زخما مرحم میذاره
فردا می پوشند شیعه ها کفن به شاه عالمین
تموم عالم می خونن غریب بی کفن حسین