چهارده معصوم (ع) › حضرت امام کاظم(ع) › شهادت
من آن شکسته دلم که خون شده جگرم
من آن شکسته دلم که خون شده جگرم
کسی خبر نشود ز گریه ی سحرم
دارم امشب زمزمه، با رضا و فاطه
حبس من شد قتلگاه، وامصیبت آه آه
ز قاتلم به خدا همین بود گله ام
که تازیانه زند به زخم سلسله ام
بر تنم زنجیر بود، بدتر از شمشیر بود
حبس من شد قتلگاه، وامصیبت آه آه
عدو به جان و دلم شرر زند به جفا
گهی به زخم زبان گهی به زهر جفا
کرده بازویم ورم، مثل زهرا مادرم
حبس من شد قتلگاه، وامصیبت آه آه
دگر درون قفس شکسته بال و پرم
نه فاطمه به برم نه نازنین پسرم
شد به حبس غربتم، سلسله هم صحبتم
حبس من شد قتلگاه، وامصیبت آه آه
سزد نوشته شود به سنگ تربت من
که شد به سینه نهان صدای غربت من
گشته با سوز دلم، یک یهودی قاتلم
حبس من شد قتلگاه، وامصیبت آه آه
به وقت دادن جان اسیر کند و غُلم
شده به حبس عدو شکنجه دسته گلم
بارالها من کجا، خنده ی دشمن کجا
حبس من شد قتلگاه، وامصیبت آه آه