چهارده معصوم (ع) › حضرت امام جواد (ع) › ولادت
امشب ملک به دست بشر بوسه می زند
امشب ملک به دست
بشر بوسه می زند
خورشید بر جبین قمر بوسه می زند
وجه اللّهی به وجه پسر بوسه می زند
کلک قضا به لوح قدر بوسه می زند
ز آن بوسه سرنوشت خوشی را رقم زنند
ایجاد را غریق بحار کرم کنند
آنانکه کسب طاعت حق، روز و شب کنند
از حق، امید دیدن ماه رجب کنند
ماهی که نامش را ماه عصب 9 کنند
از درگه خدا همه چیزی طلب کنند
برخی سفر به مکه و ما روضه الحسین
وز روضه الحسین سفر سوی کاظمین
ماه رجب که ماه دعا ماه شادی است
ماه خدا و ماه علی ماه هادی است
در امتداد رحمت ماه جمادی است
ماه جواد و جلوه ی جود جوادی است
پر شد جهان ز باده ی ناب غدیر خم
از نور آفتاب نهم در شب دهم
امشب امیر قافله ی جود می رسد
عبّاد را تجلّی معبود می رسد
از آن وجود، رحمت ممدود می رسد
وز هر چه آفریده خدا سود 9 می رسد
بر ذات حشر 9 حجت حق مظهر است او
یک چشمه ی جدا شده از کوثر است او
این جلوه ی محمد و محمود و احمد است
آیینه ی جمال خداوند سرمد است
بر انبیا ز علم و فضیلت سر آمد است
ابن علی و باب علی خود محمد است
اسلام ناب زنده از این نازدانه است
گفتا رضا به عالم هستی یگانه است
تا دیده بر جمال پدر باز می کند
از بوسه های گرم پدر ناز می کند
بس جلوه ها در آینه ی راز می کند
در مهد ناز با سخن اعجاز می کند
یعنی که درد خسته دلی چاره می کند
کار مسیح در دل گهواره می کند
باغ امامت از نظرش آب می خورد
ز این چشمه، آب، مهر جهانتاب می خورد
نامش به لوح عرش 9 خدا
قاب می خورد
گهواره اش به دست رضا تاب می خورد
گهواره اش تکان دهد آن روح ممکنات
لالایی اش بخواند و اسرار کائنات
آنانکه ره به سیر الی ا... یافتند
نور هدایت از رخ این ماه یافتند
کروبیان از او به خدا راه یافتند
قدوسیان قداست دلخواه یافتند
ذکر جواد روح کمال ملائک است
حرز جواد قوّت بال ملائک است
این گل گلاب معجزه ی آدمیّت است
وز ختم لانبیا سند خاتمیّت است
آئینه ی مشاهده ی معنویّت است
زنجیره ی مبارکه ی مهدوّیت است
رسوا نموده دولت آل امیّه را
در هم شکسته قائله ی واقفیّه را
گل، برگی از بهار جواد الائمه است
اسلام وامدار جواد الائمه است
هر روز، روزگار جواد الائمه است
جود مدام کار جواد الائمه است
در کودکی به خلقت هستی نظر دهد
از راز باز و ماهی و دریا خبر دهد
ای آنکه با تمام وجودی گره گشا
در روزگار غیب و شهودی گره کشا
هستی جواد و از ره جودی گره گشا
روزی که کس نبود تو بودی گره گشا
بشکسته دل به راه تو بنشسته ام جواد
بگشا گره ز کار فرو بسته ام جواد
جبریل هر نفس که زند از تو دم زند
رضوان به نکحت تو به رضوان قدم زند
بر لوح دل قلم به ثنایت قلم زند
در هر قلم ثنای ولایت رقم زند
بر عرش حق نوشته که یا من هو الجواد
خوانند هر فرشته که یا من هو الجواد
در روزگار، غیر تو ذی شوکتی نبود
بعد از رضا برای خدا حجتی نبود
روشنتر از تو آینه ی عصمتی نبود
مافوق دست قدرت تو قدرتی نبود
عباسیان که سر به عداوت گذاشتند
یک لحظه چشم دیدن جاهت نداشتند
تو ذره را چو مهر دل آرا شکافتی
هم قلب خاک و هم دل خارا شکافتی
موسی شدی و سینه ی دریا شکافتی
گر
سی هزار مسأله یکجا شکافتی
اینها تمام، از عظمتهایت آیتی است
یعنی که از کتاب وجودت حکایتی است
ای آنکه ذات پاک تو بر ماسِوی سر است
این موهبت تو را چو امامان دیگر است
در آستین جود تو دریای گوهر است
در آستان قدر 9 تو یک آسمان در است
بر هر دری ستاده حکیمی عصا به دست
محکم گرفته دامن مهر تو را به دست
در احترام، قبله ی بیت المقدّسی
در اقتدار دائر چرخ مقرنسی
در عهد پر شکوه تو این دیده شد بسی
چون می گرفت وام به هرجا کس از کسی
بهر ادای دین چنین وعده می نهاد
وقتی رسم به محضر ابن الرضا جواد