چهارده معصوم (ع) › حضرت امام جواد (ع) › فضائل
ای که هنگام کرم مظهر الطاف خدایی
ای که هنگام کرم مظهر الطاف خدایی
باب حاجات و یم جود جواد بن الرضایی
غیر تو کس گره از کار خلایق نگشاید
که تو از عقده گشایان جهان عقده گشایی
ز چه کس جود بخواهم؟ تو کریمی تو جوادی
به کجا درد بیارم؟ تو طبیبی تو دوایی
ز که حاجت طلبم غیر تو ای باب حوائج
به که امید ببندم تو امید دل مایی
تو که همچون پدر خویش کریمی و رئوفی
شود آیا که دم مرگ به بالین من آیی؟
ای همه آینه ی آیه ی تطهیر، خدا را
چه شود گر دل آلوده ی ما را بربایی؟
آمدم دست توسل به حریمت بگشایم
چه دعایی به حضور تو بخوانم؟ تو دعایی
نیست امکان گذشتن ز گذرگاه صراطم
تو مگر اینکه گذرنامه ام امضا بنمایی
تو مگر از من افتاده ز پا دست بگیری
تو مگر زنگ
ز آئینه ی قلبم بزدایی
ما همانا ز تو دوریم و تو نزدیک تر از جان
عجبا در دل مایی و ندانیم کجایی
بس که دنبال گدا دست عطای تو دراز است
مشتبه گشته به قومی که تو محتاج گدایی
تو که بر چشم همه پای نهی در دم مردن
خود در آن حجره ی در بسته دم مرگ چرایی؟
اشک بر غربت و مظلومی تو از چه نریزم؟
که غریب استی و فرزند غریب الغربایی
گر ببرند ز هم روز و شب اعضای تو «میثم»
بِه که یک لحظه فتد بین تو و یار ، جدایی