چهارده معصوم (ع) › حضرت امام جواد (ع) › فضائل
السلام ای تمامی ایثار
السلام ای تمامی ایثار
حجه اله ثامن الاطهار
السلام ای امامت مظلوم
دهمین از چهارده معصوم
ای تبارک نیا ترا تبریک
بر تو از ما درود با تبریک
که خدا نور در نگاهت داد
بعد پنجاه سال ماهت داد
بر تو نور سحر مبارکباد
زاد روز پسر مبارکباد
نهمین آفتاب عالمتاب
آنکه پنجاه سال شیعه ناب
می کشیدند آرزویش را
که ببینند ماه رویش را
با جمالی خدا نظیر آمد
آمد آخر اگر چه دیر آمد
تازه شد باز یاد اهل البیت
با طلوع جواد اهل البیت
انتظارت سر آمده امشب
شد ز بویش حریم تو گلشن
خانه و دیده و دلت روشن
به ز طوبی و کوثر است ترا
این بهشتی که در بر است ترا
هر چه بر انبیاء خدا داده است
ز آنهمه خوبتر ترا داده است
تار قنداقه اش جهان را تاج
پای گهواره اش ترا معراج
چشم بر او و شکر حق به لبت
ذکر خوابش بود نماز
شبت
یا رضا ای به نقصها اولی
به سپاسی که ربی الا علی
داد از مرحمت مراد ترا
بنموده رخ جواد ترا
تو هم ای دوست دلنوازی کن
درد ما بین و کار سازی کن
خوش بود گر که داد ما بدهی
به نگاهی مراد ما بدهی
در مدیح جواد آل علی
گفتنیها شود تمام ولی
حق مدحش کسی ادا نکند
مدح او کس بجز خدا نکند
این جواد است آنکه آل الله
بهر او دیده داشته اند براه
پاکی صبحدم زعصمت اوست
بحث صید و حرم زحکمت اوست
جود آو آنچنانکه دشمن او
دست می افکند به دامن او
از ره مهر آن ولی الله
دست مأمون نمی کند کوتاه
دشمنان را نمی کند نومید
بخشد او را دو شقّه مروارید
گرچه بر ظاهران همه باور
شده در هشت سالگی رهبر
روزگاری فرای عصر و زمان
که نبود این جهان و کون و مکان
نور او نقش عرش اکبر بود
در همان روزگار رهبر بود
چشمه نور و بینش است جواد
رهبر آفرینش است جواد
از زمانیکه سر فراخته ام
در این خانه را شناخته ام
بهتر از خانه تو جایی نیست
بدتر از من ترا گدایی نیست
من که چیزی به کف نداشته ام
آبرو را گرو گذاشته ام
نظری کن بسوی نوکر خویش
تو مریز آبروی نوکر خویش
هر چه دارم من از عنایت توست
آبروی من از ولایت توست
از موید در سخن مستان
داده خویش را ز من مستان