چهارده معصوم (ع) › حضرت امام جواد (ع) › فضائل
ای کعبه ی امید دل ای قبله ی مراد
ای کعبه ی امید دل ای قبله ی مراد
ریحانه ی امام رضا، حضرت جواد
باب الکرم، امام نهم، سید العباد
جن و بشر به مهر تو دارند اتحاد
ای کوثر امام رضا نجل فاطمه
جود جوادیِ تو شده شامل همه
ای خاک کاظمین تو عطر بهشت من
مهر شما ز روز ازل سرنوشت من
بوی گل محبت تو در سرشت من
خطی بکش به نامه ی اعمال زشت من
بر قلب من ولای علی را نوشته اند
نام محمّد بن علی را نوشته اند
من کیستم گدای تو یا حضرت جواد
خاک در سرای تو یا حضرت جواد
یک عمر آشنای تو یا حضرت جواد
دارم به لب ثنای تو یا حضرت جواد
تا صبح حشر گردن من زیر دین توست
هر جا سفر کنم دل من کاظمین توست
احسان و بذل و جود و کرامت مرام تو
در چارده جواد، جواد است نام تو
گیرد پدر به اوج جلال احترام تو
دل ها کبوتر حرم و مرغ بام تو
بر پای قطره ات سر خجلت، یم آورد
هستی به پیش کثرت جودت کم آورد
ای کاظمین تو
نجف و کربلای من
نام تو استجابت و ذکر و دعای من
صحن تو و رواق تو سعی و صفای من
پیش از من و ولادت من، آشنای من
جایی که با تو گفت رضا، جان فدای تو
درِّ سخن چگونه بریزم به پای تو؟
مأمون چو دید عزت و قدر و جلال تو
چندین هزار مسئله در یک سؤال تو
خود را حقیر یافت به پیش کمال تو
گردید با تمام حشم پایمال تو
در پیش عزت و شرف مرتضایی ات
پی برد بر حقیقت ابن الرضایی ات
در سینه ی تو علم خداوند عالم است
این است و نیست، نیست به جز این، مسلم است
گفتار تو تمام چو آیات محکم است
مبهوت و لال نزد تو یحیی ابن اکثم است
او را نمانده زهره که آرد دمی دگر
گویی که رخت بسته سوی عالمی دگر
گفتار علمی تو جهان را فرا گرفت
آثار تو زمین و زمان را فرا گرفت
احسان تو عیان و نهان را فرا گرفت
تنها زمان نه، کون و مکان را فرا گرفت
تقوا و علم و جود و کرامت از آن توست
اقرار می کنم که امامت از آن توست
تو کیستی که جود نهد چهره بر درت
تعظیم برده خصم، مکرر به محضرت
بخشی به قاتل پدرت، حرز مادرت
دردا که ام فضل چه آورد به سرت
آن روسیاه روی پدر را سفید کرد
آخر تو را به فصل جوانی شهید کرد
در بین حجره سوختی و دست و پا زدی
گه جد و گاه مادر خود را صدا زدی
وز سوز سینه ناله به یاد رضا زدی
وز
ناله شعله بر دل اهل ولا زدی
چندین کنیز چشم سوی حجره دوختند
بر غربت تو پشت در بسته سوختند
هر روز بود لشکر غم در مقابلت
مانند شمع آب شد و سوخت حاصلت
بگریست در مصیبت تو چشم قاتلت
بر تو چه می گذشت خدا داند و دلت
هر لحظه از حیات تو یک عمر ماتم است
فریاد سینه سوز تو در نظم «میثم» است