چهارده معصوم (ع) › حضرت امام جواد (ع) › شهادت
چون صید گرفتار غم و درد و بلایم ...
چون صید گرفتار غم و درد و بلایم ، من ابن الرضایم
جان می دهم و پشت در بسته سرایم ، من ابن الرضایم
من می روم و یاد غم کرببلایم
ای وای که شد همسر من قاتل جانم
من ابن رضایم
ای مرگ مدد کن که من زار بمیرم ، در غصه اسیرم
از زهر خلاصم کن و بگذار بمیرم ، من جوان پیرم
بگذار که با سوز درون و لب عطشان
یکبار
زنم ناله و صد بار بمیرم
من ابن الرضایم
من بی کس و بی یاور و بی یار و معینم ، دلخسته حزینم
عمری است فقط غصه و غم گشته نصیبم ، کس نیست حبیبم
نه خواهری و نه مادری نیست کنارم
از بهر خلاصی روی لب امن یجیبم
من ابن الرضایم
ای مرگ مدد کن که من زار بمیرم
ای زهر خلاصم کن و بگذار بمیرم
بگذار در این خانه که غمخانه ی من بود
تنها و غریب از ستم یار بمیرم
بگذار که با سوز درون و لب عطشان
یک بار زنم ناله و صد بار بمیرم
بگذار که چون فاطمه هنگام جوانی
در خانه ی دربسته ی خود زار بمیرم
بگذار که بی شیون آرام شوم آب
چون شمع که سوزد به شب تار بمیرم
بگذار در این خانه ی دربسته ی خاموش
از یار کشم محنت و آزار بمیرم
بگذار چو مرغی که قفس قتلگهش بود
بیگانه و تنها و گرفتار بمیرم