چهارده معصوم (ع) › حضرت امام جواد (ع) › شهادت
یکی بود یکی نبود زیر گنبد کبود
یکی بود یکی نبود زیر گنبد کبود
روی بوم خونه ای یه بدن افتاده بود
غربت و بی کسی از حال و روزش حاکی بود
آخه خونی بود لباش آخه موهاش خاکی بود
جگرش پاره شده همه ی تنش کبود
گوئیا که پیکرش به یه زهری سوخته بود
پیدا بود که با چشاش کسی رو صدا زده
روی خاکا غلطیده خیلی دست و پا زده
چی بگم که از غمش خون ز دیده ها میاد
آخه قصه ی منه روضه ی امام جواد
نمی گم از ستم ام فضل بی حیا
آخدا حرف می زنم از وفای کفترا
کفترا پر می زدند همگی بالا سرش
تا ز آفتاب نسوزه بدن مطهرش
اما کاشکی آخدا کفترای با وفا
می بودند تو کربلا می بودند تو قتلگاه
جای زینب غمین به حسین غرقه خون
همگی با پراشون می زدند یه سایه بون
آخه زینب نتونست پیش داداش بمونه
زدن و کشوندنش به زور تازیونه