چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسن عسکری(ع) › ولادت
دوش رفتم به بزم دُرد کشان
دوش رفتم به بزم دُرد کشان
تا بگیرم ز یار خویش نشان
دیدم آنجا ز فرط شور و شعف
محفلی دنج و عاری از خفقان
عده ای گرم گفتن تبریک
دسته ای مست باده ، دست افشان
زمره ای محو نکته ای مرموز
عده ای غرق خواندن قرآن
بود ساقی بزمشان آدم
نوح بد میزبان و ما مهمان
دیدم آنجا ستاده محو نماز
سرو قامت خلیل با ایمان
سر به سجده نهاده و دیدم
لب پر خنده موسی عمران
صاحب دم مسیح را گفتم
ای که بر جسم مرده بخشی جان
این چه شور است و این چه غوغائی است
که کمر بسته ای چنین به میان
گفت ساکت نشین و با ما باش
که رسد این ندا ز نای زمان
جان عالم در این جهان آمد
پدر صاحب الزمان آمد
شد پراکنده در فضا تبریک
تا بر آمد ز ماسوی تبریک
تا حسن جلوه کرد در حسنات
گفت بر خویشتن خدا تبریک
حامل وحی خالق سرمد
گفت بر ختم الانبیاء تبریک
داد احمد به فاطمه مژده
گفت زهرا به مرتضی تبریک
تا قدم زد حسن به ملک وجود
به پدر گفت محتبی تبریک
بهر خونخواهی حسین شهید
به بلا گفت کربلا تبریک
سید ساجدین به سجده ی شکر
گفت با احسن الدعا تبریک
تا شکافنده ی علوم شنید
زیر لب گفت بارها تبریک
گفت صادق به موسی جعفر
موسی جعفر
بر رضا تبریک
به جوادش علی بن موسی
گفت از لطف کبریا تبریک
از قدوم حسن به هادی دین
همه گفتند یک صدا تبریک
جان عالم در این جهان آمد
پدر صاحب الزمان آمد
حجت ذات کبریاست حسن
وارث ختم الانبیاست حسن
گر به جلوت علی است عین خدا
در عمل عین مرتضاست حسن
فخرش این بس که در جلالت و قدر
پسر سیدالنساست حسن
حُسن او هست احسن التقویم
ز آنکه همنام مجتباست حسن
در شهادت حسین گونه مرام
شاهد شور کربلاست حسن
در عبادت چو حضرت سجاد
زینت مسند دعاست حسن
عالِم علم ما یکون بی شک
همچو باقر برای ماست حسن
در فقاهت چو حضرت صادق
همچو کاظم به التجاست حسن
چون رضا مهربان و همچو جواد
مظهر بخشش و سخاست حسن
پسر هادی است و هادی ما
معنی نون انّماست حسن
جان عالم در این جهان آمد
پدر صاحب الزمان آمد