چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › فضائل
خدائی که به من لطف و عطا کرد
خدائی که به من لطف و عطا کرد
مرا بر درگه زهرا صدا کرد
مقیم خانه ی مولا شدم من
کنیز حضرت زهرا شدم من
خدا شاهد بود بر گفته هایم
بهشت جاودان بود آن سرایم
کنیزی علی و امّ زینب
مرا می برد تا معراج هر شب
ملاقات نبی رزق دگر بود
دلم در عشق بازی شعله ور بود
نبی تا بود می دیدم که از
دور
به پا می خواست پای سوره ی نور
خودم می دیدم آن برتر ز قرآن
کند دست عزیزش بوسه باران
هزاران بار می فرمود طاها:
شوم قربان تو امّ ابیها
ولی تا رفت شاه بی قرینه
نمی دانم چه ها شد در مدینه
دری که قبله گاه مصطفی بود
پس از او سوخته در شعله ها بود
ره معروف را منکر نمودند
عیان بغض دل حیدر نمودند
مرا مانع شد آن درّ یگانه
روم در پشت در ، در آن میانه
خودش رزمنده و یار علی بود
مددکار و نگهدار علی بود
دلم می خواست در آن روز نیلی
به رویم جای او می خورد سیلی
عدو تا پهلویش از کینه بشکست
دو دست مرتضی را ریسمان بست
زمانی که علی را می کشیدند
همه فریاد زهرا را شنیدند
صدا زد بانویم «فضه خذینی»
بیا تا که ذبیحم را ببینی
بیا فضه که من مادر ندارم
به جز تو یک نفر یاور ندارم
زبانم لال گر گویم چه دیدم
من از احوال بانویم چه دیدم
فقط تا لحظه ای که زنده بودم
ز روی فاطمه شرمنده بودم