چهارده معصوم (ع) › حضرت امام مهدی (ع) › ولادت
منم یوسف از انبیاء عظام
منم یوسف
از انبیاء عظام
بود طلعتم ماه بدر تمام
منم مهدی از عشق حسن ختام
منم شیره ی 11 تن امام
منم در زمین بهترین در جمال
به تندیس زیبائیم بی مثال
تو در حُسن هستی خدای زمین
ولیکن منم حُسن حُسن آفرین
منم کر نسب از جهانی سرم
بدان پور یعقوب پیغمبرم
مرا افتخارم همین بس همه
بگویند یا مهدی فاطمه
به قرآن خدا وصف من را نمود
ولی از تو یکبار نامی نبود
تویی اینچنین مفتخر ای صنم
ولی خود ندانی که قرآن منم
شبی خواب دیدم به بخت بلند
مرا 11 تن ستایشگرند
ترا عالمی گر ستایشگر است
خدا خود مرا عاشق و دلبر است
من از صُلب پیغمبران بوده ام
خود از انبیای زمان بوده ام
تو خود گر نبی و نبی زاده ای
چو از لطف ما بوده آزاده ای
مرا مزد و پاداش باشد چنین
که جایم بود در بهشت برین
ترا جای گر در بهشت خداست
بهشت خدا خود به دنبال ماست
مرا هر که دید از عجم یا عرب
سر انگشت خود را بردید از عجب
چو بینی مرا وا کنی مشت را
بدان می بری پنج انگشت را
گروهی به دین اند مرهون من
گروهی به عشقند مدیون من
تو در خلقت خود رهین منی
ندانی که خود هم به دین منی
مرا صد چو حاتم غلام درند
ز خوانم همه رزق خود می برند
ترا صد چو حاتم اگر مایلند
مرا خیل پیغمبران سائلند
بجا مانده چاهی ز من یادگار
ترا هم اگر هست چاهی بیار
مرا نیز چاهی است در جمکران
برو گر بود حاجتت سوی آن
برایم پدر چشم در راه بود
همه فکر او دیدن ماه بود
ترا یک نفر چشم در راه هست
مرا بی نهایت گرفتار هست
غلام تو بودم ولی بعد از این
ترا هستم ای شاه خاک زمین
نه تنها تو هستی غلام درم
همه عرش خاک است در محضرم