چهارده معصوم (ع) › حضرت امام مهدی (ع) › ولادت
دیشب شروع شعرهایم با غزل بود
دیشب شروع شعرهایم با غزل بود
یک بقچه مضمون از تو در زیر بغل بود
از هر کسی می خواستم می گفتم اما
شعر شما حی علی خیرالعمل بود
آنقدر شیرینی که حتی جوهری که
نام تو را با آن نوشتم چون عسل بود
یک روز می آید کسی از قرنها قبل
این جمله ی آرامش بین الملل بود
زیبا ندیده هر که مهدی را ندیده
در خانه ی یوسف هم این ضرب المثل بود
خورشد غیبت، آفتابا در افول است
ای سوره ی آخر بیا وقت نزول است
این آسمان بی تو ندارد آفتابی
ترسم نباشم روزگاری که بتابی
ای دست معمار بزرگ آفرینش
بس نیست آیا این همه خانه خرابی
آقا بیا تا که نگویند این جماعت
افسانه ای افتاده در کنج کتابی
تو کیستی، نوری، سوار مرکب باد
من کیستم گرد و غباری در رکابی
لیلا تو، من مجنون، تو یوسف، من زلیخا
تو چشمه من تشنه، تو آبی من سرابی
یک چندم علم تو در
نزد عقول است
ای سوره ی آخر بیا وقت نزول است
این زلف باشد یا که در شب آبشار است
این شانه ی تو یا که عرض کوهسار است
این چشم باشد یا دو چشم پاک کوثر
این ابروان توست یا که ذوالفقار است
فرقی ندارد در زمستان یا که پاییز
روزی که تو از راه می آیی بهار است
پیراهنت کو تا ز عطرش زنده گردم
یعقوب چشمی که تو را چشم انتظار است
زیباترین ساحل لبان توست حتی
وقتی که کام خشکت آقا روزه دار است
ای ماه زیبای عرب وقت حلول است
ای سوره ی آخر بیا وقت نزول است
بگذار تا بین خیالاتم بمانم
تو میهمانی آمدی من میزبانم
خسته نباشی تازه از صحرا رسیدی
بگذار تا خاک عبایت را تکانم
از خاک زیر پایتان بهر تبرک
برداشته بر چشمهای خود کشانم
از راه دوری آمدی زحمت کشیدی
یک کاسه آبی، شربتی، چیزی که دانم
لب تشنه هستی آه حتماً روزه داری
افطار را اینجا بمان دردت به جانم
هر چه بفرمائید نا گفته قبول است
ای سوره ی آخر بیا وقت نزول است
مجنونم و راهی به جز صحرا ندارم
وقتی سراغ از خانه ی لیلا ندارم
یک گوشه ای مولا برایم دست و پا کن
من در دل دریایی تو جا ندارم
ظرف مرا بکشن بیا از نو بسازم
کم جنبه ام ظرفیت دریا ندارم
می خواهم آن را که تو می خواهی برایم
نه آنچه را که دوست دارم یا ندارم
حتی اگر دانم کجا منزل نمودی
من پای تا خیمه رسیدن را ندارم
در خیمه ات نام عمو اذن دخول است
ای سوره ی آخر بیا وقت نزول است
مانند موج از کعبه بر می خیزی آقا
یک روز دریا را به هم می ریزی آقا
دنیا به پیش پای تو برخیزد از جای
تو اولین معنای رستاخیزی
آقا
بر چشمهای ما قدم بگذار آخر
باید سر جایش بُود هر چیزی آقا
با تو بهاری جاوادن می آید از راه
پایان بر دل تنگی پاییزی آقا
تو می رسی و قاتلان مادرت را
بر یک درخت خشک می آویزی آقا
بین گلویت بغض فریاد بتول است
ای سوره ی آخر بیا وقت نزول است