چهارده معصوم (ع) › حضرت امام مهدی (ع) › فضائل
کنار مایی و هستیم محروم از تماشایت
کنار مایی و هستیم محروم از تماشایت
کجایی ای همیشه در بهشت قلب ما جایت!
تو پیش روی مایی، ما نمی بینیم رویت را
مگر شوییم چشم خویش با خاک کف پایت
جهان بی توست تنها تو چرا تنهای تنهایی؟
- که تنهایان عالم جمله می بینند تنهایت
مرا با خود ببر یک شب مدینه، ای عزیز دل!
مگر جویم کنار قبر ناپیدای زهرایت
نگفته وصف حسنت گشته دُرِّگوش اهل دل
ندیده می برد دل از همه روی دل آرایت
مدینه، کربلا، مکه، نجف یا کاظمین استی؟
بگردم شهر را یا بنگرم در کوه و صحرایت؟
بیا تا پیش رو موسی کند از طور تعظیمت
بیا تا
پشت سر از جان نماز آرد مسیحایت
بیا تا زاده ی ام البنین گردد علمدارت
بیا تا چشم ثارالله شود روشن به سیمایت
بیا تا خیر مقدم گویدت زهرای مرضیه
بیا تا زینب کبری شود محو تماشایت
بیا تا در رُخت بینند امّت روی احمد را
بیا تا چشم «میثم» اوفتد بر روی زیبایت