چهارده معصوم (ع) › حضرت امام مهدی (ع) › فضائل
ز گریه چشم حرم زمزم است تا تو بیایی
ز گریه چشم حرم زمزم است تا تو بیایی
قسم به سایه ات! ای آفتاب کعبه! کجایی؟
زند کبوتر دل پر به جانب عرفاتم
که چشمی از جبل الرّحمه، سوی من بگشایی
اگر رخ تو نبینم چه حاصل از عرفاتم
اگر وقوف تو نبود، چه مشعری؟ چه منایی؟
اگر چه خانه به دوشی به کوه و دشت و بیابان
تو هر کجا که کنی روی، شمع محفل مایی
گمان کنم شدی از شهر مکّه، راهی صحرا
بسان سایه به دنبال سیّدالشّهدایی
بیا که مثل علی بشکنی بتان حرم را
حرامیان حرم را ز کعبه دور نمایی
صفا و مروه به حجّاج خوش بود که ببینند
تو سایه گستر مروه، تو
آفتاب صفایی
کمال حجّ من این است، سیّدی! که ببینم
تو بین حِجر و حَجر در کنار بیت خدایی
گهی مقیم مقامی و گه مسافر گودال
کنار کعبه نشسته به یاد کرب و بلایی
دعای "میثم" دل خسته ذکر توست هماره
تو باب حاجت خلقی، تو قبله ای، تو دعایی