چهارده معصوم (ع) › حضرت امام مهدی (ع) › انتظار
دستم تهی است آمده ام تا عطا کنی
دستم تهی است آمده ام تا عطا کنی
شاید تفقدی به من بی نوا کنی
با این امید خاک نشین درت شدم
با یک نگاه خاک مرا کیمیا کنی
من پر شکسته ی قفس نفس سرکشم
از این قفس بگیر مرا تا رها کنی
با من چه می کنی که تو را برده ام ز یاد
با خود شود دوباره مرا آشنا کنی
مولا ز تو توقع بجز این نمی رود
لطفی به من برای رضای خدا کنی
مولا تو را چقدر من ارزان فروختم
آیا شود که درد گناهم دوا کنی
لبریز التماسم و خواهش، چه می شود
یک شب کنار سفره ی ما روزه وا کنی
فریاد می کنم فرجت را ز جان اگر
یک شب مرا به نافله ی شب دعا کنی
من از گدای کوی تو حاجت گرفته ام
تا خود برای سائل مسکین چه ها کنی