خاندان عصمت (ع) › حضرت ابوالفضل(ع)
سرم چه قابل خاک تو سر کجا تو کجا؟
سرم چه قابل خاک تو سر کجا تو کجا؟
گهر به پات بریزم گهر کجا تو کجا؟
تو آفتاب جهانی قمر کجا تو کجا؟
فراتر از بشر استی بشر کجا تو کجا؟
تو سرو باغ هدایت حدیقه ی یاسی
تو یک حسین ز پا تا به سر تو عبّاسی
قیام توست قیامت، قیامتت نازم
مرام توست
کرامت، کرامتت نازم
پیِ امامِ امامت، امامتت نازم
به هر دلیت اقامت، اقامتت نازم
چراغ و چشم ولایت گل و گلاب علی
مه دو فاطمه، بین دو آفتاب علی
تو خیل هاشمیان را ستاره ی سحری
تو آفتاب جهانی، که گفته تو قمری
علیت باب و عزیز دل پیامبری
به مرتضی پسری و به عالمی پدری
چنان ز کام تو آب حیات می جوشد
که خضر از لب خشکت گلاب می نوشد
تو ماه امّ بنینی، بنین به قربانت
تمام خلق زمان و زمین به قربانت
ملک، بشر ز یسار و یمین به قربانت
تمام هستیِ هست آفرین به قربانت
ز دست های تو گلبوسه ی علی روید
همان سزد که ولی اللّهت ولی گوید
مزار توست چراغ دل مسلمان ها
به حضرتت متوسل شوند سلمان ها
کم است اگر چه شود خاک زائرت جان ها
مقام توست فراتر ز وهم انسان ها
جلالت تو کجا ما کجا؟ «بنفسی انت»
امام گفت تو را «یا اخا بنفسی انت»
تو با دو دست جدا از بدن کنی اعجاز
تو با ملائکه در آسمان کنی پرواز
ادب به خاک درت ایستاده بهر نماز
به دامن کرمت دست عالمی است دراز
جواب توست به هر سائلی جواب حسین
که گشته نام خوشت هم عدد به «باب حسین»
گره گشاست دو دستِ ز تنْ بریده ی تو
سلام یوسف زهرا به دست و دیده ی تو
درود بر تن در خاک و خون کشیده ی تو
جهان پر است ز فریادِ ناشنیده ی تو
چه قرن ها که به هر نسل گفتگو داری
هنوز زمزمه ی «اِنْ قَطعتُموا» داری
تو را به امّ بنین مادرت قسم عباس
تو را به مرتبه ی خواهرت قسم عباس
تو را به
حق جراحات پیکرت عباس
تو را به خون گلوی برادرت عباس
مرا ز من بستان و از آن خود گردان
کرم نما و سگِ آستان خود گردان
نشان سجده نشانی است از عبادت تو
شهادت تو بوَد بهترین ولادت تو
کرم، سجیّه و احسان و جود، عادت تو
سلامِ آب به آقایی و سیادت تو
هنوز علقمه گوید درود بر صبرت
هنوز حضرت زهراست زائر قبرت
تو مرد غیرت و مهر و وفا و ایثاری
تو همچنان پدرت حیدری و کراری
تو چون حسین، همان خون حیِّ داداری
تو یک سپاه نداری، ولی علمداری
اگر چه دست نداری، حسین را دستی
سپه نیاز نداری که خود سپاه استی
قسم به آنچه که بود و قسم به آنچه که هست
تو با خدای خودت دادی از ولادت، دست
خدا زمام دل خلق را به زلف تو بست
اگر چه دست تو از تن فتاد و فرق شکست
به دست وچشم وسرت می خورم قسم عباس
که در تمام شهیدان تویی علم عباس
سلامِ کعبه به صحن و حریم محترمت
پیمبران خدایند زائرِ حرمت
به خود همیشه ببالد کرامت از کرمت
خدا گواست که باشد ثنای خلق، کمت
شود ز کوه غمت قامتِ امامت، خم
برای گفتنِ مدحت چه آورد «میثم»؟