خاندان عصمت (ع) › حضرت ابوالفضل(ع)
ای مه بین خاک و خون شناور
ای مه بین خاک و خون شناور
ز دست من رفتی تو دست آخر
تا که دوباره جون بگیره قلبم
یه بار دیگه به من بگو برادر
دستای جدا شده ات رو دستمه، غم تو شروع هر شکسته
ای خدا این همه بود و هستمه
با این تن ریخته به هم سعی نکن از زمین پاشی
رمق نداری عزیزم برات بمیرم دادشم
تنت آورده لرزه بر پیکرم
هیچ جوری داغت نمی شه باورم
کی عطر یاس زده به
پیکر تو
فضا پره از نفس مادرم
تا ابد آبی ترین دریا شدی، غرقه خونی چقدر زیبا شدی
خوش بحالت پسر زهرا شدی
بدون تو پیش رباب حرفی نداره زبونم
عمود خیمه گاه تو میرم آروم می خوابونم
صبر و قرار خیمه ها رو بردی
دست من و تو دست غم سپردی
تو که رسیدی پای قهر فرات
کاش لا اقل یه جرعه آب می خوردی
چرا گفتی تو رو خیمه نبرم، اگرم می گفتی ای تاج سرم
نمی شد آخه شکسته کمرم
سر دو راهی موندم، پیشت بمونم یا برم