خاندان عصمت (ع) › حضرت ابوالفضل(ع)
ای خدا چون شد شاخه ی یاسم
ای خدا چون شد شاخه ی یاسم
در کجا افتاد دست عباسم
من این همه لشکر خونخوار
نه بجا علم و نه علمدار
خدا خدا خدا ، خدا امیدم رفت
تشنه جان داده بر لب دریا
جای او گشته چشم من سقا
ز عدو چه ستم چه جفایی
ز تو چه ادب و چه وفایی
خدا خدا خدا ، خدا امیدم رفت
از گل یاسم نشنوم بویی
مشک او سویی دست او سویی
تن لاله ی حبل متین کو
مه من گل ام بنین کو
خدا خدا خدا ، خدا امیدم رفت
بسکه نوشیده می ز پیمانه
بر کمر دست پیر میخانه
نه دگر می و می زده باقی
نه خمی و نه جام و نه ساقی
خدا خدا خدا ، خدا امیدم رفت