خاندان عصمت (ع) › حضرت ابوالفضل(ع)
ای سردار دلاور ، پشت و پناه لشکر
ای سردار دلاور ، پشت و پناه لشکر
دگر چگویم که رو برویم بخون نشستی
چگونه گویم که ای امیدم مرا شکستی
از حرم می آید صدایی
ای ستون خیمه کجایی
اگر بدانی چگونه خود را رساندم
میانه ی راه روضه ی مادر می خواندم
عباس عباس ابوالفضل
ای پادشاه احساس ، ای مقتدای عباس
مرا ببخش ای امیر تشنه که بر زمینم
بکش تو دستی به روی چشمم ترا ببینم
من از رقیه شرمسارم
طاقت دیدنش ندارم
برادر من مرا تو شرمنده کردی
مرا به بوی محبتت زنده کردی
عباس عباس ابوالفضل
ای با وفا ابوالفضل ، عشق خدا ابوالففضل
ز کودکی از گدایی تو نشانه دارم
غلامی تو شد آبرو و شد اعتبارم
ای نامت ورد لبهای ما
دست تو مشگل گشای ما
عنایتی کن که کربلا را ببینم
کنار صحن و سرایت ارباب بنشینم
عباس عباس ابوالفضل